مزامیر ۱۱۹:۱۳۰-۱۳۴

۱۳۰

کشف کلام تو نور می‌بخشد و ساده دلان را فهیم می‌گرداند.

۱۳۱

دهان خود را نیکو باز کرده، نفس زدم زیرا که مشتاق وصایای تو بودم.

۱۳۲

بر من نظر کن و کَرَم فرما، برحسب عادت تو به آنانی که نام تو را دوست می‌دارند.

۱۳۳

قدمهای مرا در کلامخودت پایدار ساز، تا هیچ بدی بر من تسلط نیابد.

۱۳۴

مرا از ظلم انسان خلاصی ده، تا وصایای تو را نگاه دارم.