مزامیر ۱۰:۱۱-۱۷
۱۱
در دل خود گفت، خدا فراموش کرده است؛ روی خود را پوشانیده و هرگز نخواهد دید.
۱۲
ای خداوند برخیز! ای خدا دست خود را برافراز و مسکینان را فراموش مکن!
۱۳
چرا شریر خدا را اهانت کرده، در دل خود میگوید، تو بازخواست نخواهی کرد؟
۱۴
البته دیدهای زیرا که تو بر مشقّت و غم مینگری، تا به دست خود مکافات برسانی. مسکین امر خویش را به تو تسلیم کرده است. مددکار یتیمان تو هستی.
۱۵
بازوی گناهکار را بشکن. و امّا شریر را از شرارت او بازخواست کن تا آن را نیابی.
۱۶
خداوند پادشاه است تا ابدالآباد. امّتها از زمین او هلاک خواهند شد.
۱۷
ای خداوند مسألت مسکینان را اجابت کردهای، دل ایشان را استوار نمودهای و گوش خود را فراگرفتهای،
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی