۹
لکن برادرِ مسکین به سرافرازی خود فخر بنماید،
۱۰
و دولتمند از مسکنت خود، زیرا مثل گُلِ علف در گذر است.
۱۱
از آنرو که آفتاب با گرمی طلوع کرده، علف را خشکانید و گُلَشْ به زیر افتاده، حُسن صورتش زایل شد: به همینطور شخص دولتمند نیز در راههای خود، پژمرده خواهد گردید.
