دوم ساموئل ۲۲:۱-۲۰
۱
و داود در روزی كه خداوند او را از دست جمیع دشمنانش و از دست شاؤل رهایی داد، كلمات این سرود را برای خداوند انشا نمود.
۲
و گفت: « خداوند صخرۀ من و قلعۀ من و رهانندۀ من است.
۳
خدای صخرۀ من كه بر او توكّل خواهم نمود، سپر من و شاخ نجاتم، برج بلند و ملجای من، ای نجات دهندۀ من، مرا از ظلم خواهی رهانید.
۴
خداوند را كه سزاوار كلِّ حمد است، خواهم خواند. پس از دشمنان خود خلاصی خواهم یافت.
۵
زیرا كه موجهای موت مرا احاطه نموده، و سیلهای عصیان مرا ترسانیده بود.
۶
رَسَنهای گور مرا احاطه نمودند. دامهای موت‌مرا دریافتند.
۷
در تنگی خود خداوند را خواندم و نزد خدای خویش دعا نمودم، و او آواز مرا از هیكل خود شنید و استغاثۀ من به گوش وی رسید.
۸
آنگاه زمین متزلزل و مرتعش گردید و اساسهای آسمان بلرزیدند و از حدّت خشم او متحرك گردیدند.
۹
از بینی وی دود متصاعد شد و از دهان او آتش سوزان درآمد و اخگرها از آن افروخته گردید.
۱۰
و او آسمانها را خم كرده، نزول فرمود و تاریكی غلیظ زیر پایهایش بود.
۱۱
بر كروبین سوار شده، پرواز نمود، و بر بالهای باد نمایان گردید.
۱۲
ظلمت را به اطراف خود سایبانها ساخت، و اجتماع آبها و ابرهای متراكم افلاك را.
۱۳
از درخشندگی‌ای كه پیش روی وی بود، اخگرهای آتش افروخته گردید.
۱۴
خداوند از آسمان رعد نمود و حضرت اعلی آواز خویش را مسموع گردانید.
۱۵
تیرها فرستاده، ایشان را پراكنده ساخت و برق را جهانیده، ایشان را سراسیمه گردانید.
۱۶
پس عمق‌های دریا ظاهر شد و اساسهای ربع مسكون منكشف گردید، از توبیخ خداوند و از نفخۀ باد بینی وی.
۱۷
از اعلی علّیین فرستاده، مرا گرفت و از آبهای بسیار مرا بیرون كشید.
۱۸
مرا از دشمنان زورآورم رهایی داد، و از مبغضانم، چونكه از من قویتر بودند.
۱۹
در روز شقاوت من، ایشان مرا دریافته بودند، لیكن خداوند تكیه‌گاه من بود.
۲۰
مرا به مكان وسیع بیرون آورد و مرا خلاصی داد چونكه به من رغبت می‌داشت.
متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی
Settings