مزامیر ۹۲

دعوت به پرستش و شکرگزاری ۱–۴

{مزمور و سرود برای روز سَبَّت} خداوند را حمد گفتن نیکو است و به نام تو تسبیح خواندن، ای حضرت اعلیٰ.

بامدادان رحمت تو را اعلام نمودن و در هر شب امانت تو را.

بر ذات ده اوتار و بر رباب و به نغمه هجایون و بربط.

زیرا که ای خداوند مرا به کارهای خودت شادمان ساخته‌ای. به‌سبب اعمال دستهای تو ترنم خواهم نمود.

ای خداوند اعمال تو چه عظیم است و فکرهای تو بی‌نهایت عمیق.

مرد وحشی این را نمی‌داند و جاهل در این تأمل نمی‌کند.

وقتی که شریران مثل علف می‌رویند و جمیع بدکاران می‌شکفند، برای این است که تا به ابد هلاک گردند.

لیکن تو ای خداوند بر اعلیٰ علیین هستی، تا ابدالآباد.

زیرا اینک، دشمنان تو ای خداوند، هان دشمنان تو هلاک خواهند شد و جمیع بدکاران پراکنده خواهند شد.

۱۰

و امّا شاخ مرا مثل شاخ گاو وحشی بلند کرده‌ای و به روغن تازه مسح شده‌ام.

۱۱

و چشم من بر دشمنانم خواهد نگریست و گوشهای من از شریرانی که با من مقاومت می‌کنند خواهد شنید.

۱۲

عادل مثل درخت خرما خواهد شکفت و مثل سرو آزاد در لبنان نمو خواهد کرد.

۱۳

آنانی که در خانهٔ خداوند غرس شده‌اند، در صحنهای خدای ما خواهند شکفت.

۱۴

در وقت پیری نیز میوه خواهند آورد و تر و تازه و سبز خواهند بود.

۱۵

تا اعلام کنند که خداوند راست است. اوصخره من است و در وی هیچ بی‌انصافی نیست.

متن کتاب مقدس: Old Persian Version (1895) · مالکیت عمومی