مزامیر ۹۲ - فارسی · OPV

۱

{مزمور و سرود برای روز سَبَّت} خداوند را حمد گفتن نیکو است و به نام تو تسبیح خواندن، ای حضرت اعلیٰ.

۲

بامدادان رحمت تو را اعلام نمودن و در هر شب امانت تو را.

۳

بر ذات ده اوتار و بر رباب و به نغمه هجایون و بربط.

۴

زیرا که ای خداوند مرا به کارهای خودت شادمان ساخته‌ای. به‌سبب اعمال دستهای تو ترنم خواهم نمود.

۵

ای خداوند اعمال تو چه عظیم است و فکرهای تو بی‌نهایت عمیق.

۶

مرد وحشی این را نمی‌داند و جاهل در این تأمل نمی‌کند.

۷

وقتی که شریران مثل علف می‌رویند و جمیع بدکاران می‌شکفند، برای این است که تا به ابد هلاک گردند.

۸

لیکن تو ای خداوند بر اعلیٰ علیین هستی، تا ابدالآباد.

۹

زیرا اینک، دشمنان تو ای خداوند، هان دشمنان تو هلاک خواهند شد و جمیع بدکاران پراکنده خواهند شد.

۱۰

و امّا شاخ مرا مثل شاخ گاو وحشی بلند کرده‌ای و به روغن تازه مسح شده‌ام.

۱۱

و چشم من بر دشمنانم خواهد نگریست و گوشهای من از شریرانی که با من مقاومت می‌کنند خواهد شنید.

۱۲

عادل مثل درخت خرما خواهد شکفت و مثل سرو آزاد در لبنان نمو خواهد کرد.

۱۳

آنانی که در خانهٔ خداوند غرس شده‌اند، در صحنهای خدای ما خواهند شکفت.

۱۴

در وقت پیری نیز میوه خواهند آورد و تر و تازه و سبز خواهند بود.

۱۵

تا اعلام کنند که خداوند راست است. اوصخره من است و در وی هیچ بی‌انصافی نیست.

مزامیر۹۲