สดุดี ๑๐๓:๑๔-๑๖

๑๔

เพราะพระองค์ทรงทราบโครงร่างของเรา พระองค์ทรงระลึกว่าเราเป็นแต่ผงคลี

๑๕

ส่วนมนุษย์นั้น วันเวลาของเขาเหมือนหญ้า เขาเจริญขึ้นเหมือนดอกไม้ในทุ่งนา

๑๖

เพราะลมพัดผ่านมันไป มันก็สูญเสีย และสถานที่ของมันไม่รู้จักมันอีก

อ่านบทเต็ม ๑๐๓

Reading Style

Typeface

Font Size 19px

Options