مزامیر ۱۳۹:۱۳-۱۸

۱۳

زیرا که تو بر دل من مالک هستی؛ مرا در رحم مادرم نقش بستی.

۱۴

تو را حمد خواهم گفت زیرا که به طور مَهیب و عجیب ساخته شده‌ام. کارهای تو عجیب است و جان من این را نیکو می‌داند.

۱۵

استخوانهایم از تو پنهان نبود وقتی که در نهان ساخته می‌شدم و در اسفل زمین نقشبندی می‌گشتم.

۱۶

چشمان تو جنین مرا دیده‌است و در دفتر تو همهٔ اعضای من نوشته شده، در روزهایی که ساخته می‌شد، وقتی که یکی از آنها وجود نداشت.

۱۷

ای خدا، فکرهای تو نزد من چه قدر گرامی است و جمله آنها چه عظیم است!

۱۸

اگر آنها را بشمارم، از ریگ زیاده است. وقتی‌که بیدار می‌شوم هنوز نزد تو حاضر هستم.