مزامیر ۱۴ - فارسی · OPV

۱

{برای سالار مغنیان. مزمور داود} احمق در دل خود می‌گوید که خدایی نیست. کارهای خود را فاسد و مکروه ساخته‌اند و نیکوکاری نیست.

۲

خداوند از آسمان بربنی‌آدم نظر انداخت تا ببیند که آیا فهیم و طالب خدایی هست.

۳

همه روگردانیده، با هم فاسد شده‌اند. نیکوکاری نیست یکی هم نی.

۴

آیا همهٔٔ گناهکاران بی‌معرفت هستند که قوم مرا می‌خورند، چنانکه نان می‌خورند، و خداوند را نمی‌خوانند؟

۵

آنگاه ترس بر ایشان مستولی شد، زیرا خدا در طبقهٔ عادلان است.

۶

مشورت مسکین را خجل می‌سازید چونکه خداوند ملجای اوست.

۷

کاش که نجات اسرائیل از صهیون ظاهر می‌شد! چون خداوند اسیریِ قوم خویش را برگردانَدْ، یعقوب وجد خواهد نمود و اسرائیل شادمان خواهد گردید.

مزامیر۱۴